Imágenes de páginas
PDF
EPUB

1

morchus.

"Αρχετε Σικελικαί τω πένθεος, άρχετε Μουσαι.
Σειο, Βίων, έκλαυσε ταχύν μόρον αυτός 'Απόλλων,
Και Σάτυροι μύροντο, μελαγχλαινοί τε Πρίηποι
Και Πάνες σοναχεϋντι το σον μέλος αν τε καθ' ύλας
Κρανίδες οδύραντο, και ύδατα δάκρυα γέντο.
"Αχ δ' εν πέτρεσιν οδύρεται, όττι σιωπή,
Κοκέτι μιμάται τα σα χείλεα σω δ' επ' όλεθρο.
Δενδρεα καρπον έριψε, τα δ' ανθεα πάντ' εμαρένθη.
Μάλων έκ εξευσε καλόν γλάγος, και μέλι σίμβλων..
Κατθανεν εν κηρύ λυπεύμενον έκέτι γαρ δει
Το μελιτος τω σώ τεθνηκότος άλλο τρυγάσθαι.

"Αρχετε Σικελικαί τω πένθεος, άρχετε Μουσαι. δυ τόσον είναλίαισι παρ' ήόσι μύρατο δελφίν, Ουδε τόσον πόκ' εεισεν ενί σκοπέλοισιν αηδων, Ουδε τόσον θρήνησεν αν ώρες μακρα χελιδων. “Αλκυόος δε τόσσον επ' άλγεσιν σχετο Κήυξ.

*Agχετε Σικελικαί τω πένθεος, άρχετε Μουσαι. Ουδε τόσον γλαυκοϊς ένα κύμασι Κηρύλος αδεν,

[ocr errors][merged small]

Ach nun fingt er Codesgefange dem Fürsten der Schatten!
Stumm sind nun sie Gebirge! die Ståhe, die Stönenden,

irren,
Sie verschmåben die blumigen Auen, verschmåben die Stie:

re.

Ach beginnet die strage, beginnet figilische Rusen!
Deinen schleunigen Cod, o Bion, weinet Apollon,
Ale Saturs, alle Priapen in schwarzen Gewanden,
Seufzend rehnet fich Pan nach deinen Liedern es weinen
ule Nümphen des Hains, und Quellen werden die Chránen!
Auf den Felsen traurt Echo, daß fie verstumme,
Nicht Nachahmerin mehr, adi! deiner Lippen. --- Die

Baume
Schüttelten ab die Früchte bei deinem Erblaffen, es welkten
Ale duftende Blumen bei deinem Erblasen, o Bion !

[ocr errors]

Πιοφιι5, , Όν τόσων ηώοισιν εν αγκεσι παγίδα τον Αύς

Ιπτάμενος περί σάμα κινύρατο Μέμνονος όρνις,
Οσσον αποφθιμένοιο κατωδώραντο Βίωνος.

"Αρχετε Σικελικαί τω πένθεος, άρχετε Μουσαι.
*Αδονίδες, πάσαί τε χελιδόνες, ας ποκτερπεν,
Ας λαλέειν εδίδασκε, καθεζόμεναι δ' επί πρέμνος
Αντίον άλλήλαισιν εκώκνων, αι δ' υποφώνουν
"Όρνιθες. Λυπάσθε πελεκάδες αλλά και υμάς.

*Αρχετε Σικελικαί τω πένθεος, άρχετε Μούσαι. Τις ποτί σα σύριγγι μελίσσεται, και τριπόθατε; Τις δ' επί σοίς καλάμοις θάσει σόμα και τις θρασύς έτως; Εισέτι γαρ π νείει τα σα χίλεα και το σου άσθμα. "Αχ δεν δονάκεσσι τεας επιβόσκετ' αοιδάς. Παντί φέρω το μέλισμα" ταχαν κακείνος έρείσαι Το σόμα δευμαίνοι, μη δεύτερα σείο φέρηται.

"Αρχετε Σικελικαί τω πένθεος, άρχετε Μοίσοι.
Κλαία και Γαλάτεια το σον μέλος, αν πόκ' έτερπες
Εξομένων περί σο παρ' ήίόνεσσι θαλάσσης.

[ocr errors]

Milch entträufelt den Schafen nicht mehr, und Honig den

Stérben,
In dem Bachle zerschmoly er für Schmerz! Was sollen wir

fürder
Honig leren? es farb mit deinem Honig der Honig!

Ach beginnet die stlage, beginnet fizilifche Musen!
Also traurte nie der Delfin am Ufer des Meeres,
Also rang die Nachtigal nimmer auf felfigen Hihen,
Also jarmerte nimmer auf hohen Gebirgen die Schwalbe,
Also sehnte sich nicht nach seiner Haljione Ståůr!

Uch beginnet die Klage, beginnet fizilifche Mufen!
Also klagten nimmer die Meven auf blåuligen Wogen,
Also beseufzten in sflichen Thalen, die Memnischen Bogel

Niorchus.

Ου γαρ ίσον κύκλωπε μελίσδεο" τον μεν έφευγες
Α καλα Γαλάτεια, σε δ' αδν απέβλεπεν άλμας:
Και νύν λασαμένη τώ κύματος, εν ψαμάθοισιν
Εξετ' έρημαίαισι, βόας δ' έτι σείο νομεύει.

Αρχετε Σικελικαί τω πένθεος, άρχετε Μουσαι.
Πάπα του, ο βάτα, ξυγκάτθανε δώμαλα τα Μοισαν,
Παρθενικών ερόεντα φιλάματα, χίλεα παίδων:
Και συγκον περί σήμα τεόν κλαίεσιν "Έρωτες,
“A κύπρις φιλέσει σε πολύ πλέον και το φίλαμα,
Το πρώαν τον 'Αδωνια αποθνήσκοντα φίλασε.
Τέτο του, ο ποταμών λιγυρώτατε, δεύτερον άλγος:
Τέτο, Μέλη, κέον αλγος" απώλετο πραν του "Όμηρος,
Tγο το καλλιόπας γλυκερον σόμα και σε λέγοντι
Μύρεσθαι καλον υια πολυκλαύσοισι πείθροις,
Πάσαν δ' έπλησας Φωκάς άλα: νυν πάλιν άλλο,
Υιέκ δακρύεις, αινώ δ' επί πένθεί τάκη"
'Αμφότεροι παγάϊς περιλαμένοι».ός μεν έπινε.
Παγασίδος κράνας, ο δ' έχεν πόμα τας 'Αρεθάσας.

[ocr errors]

Nimmer Leos Sohn, den Hügel des Grabes umschwebend,
Wie fie alle dein Erblassen beweinten, o Bion!

Ach beginnet die Klage, beginnet fizilische Museu!
Alle Nachtigalen und Schwalben, die er Gefänge
Lehrte, die er ergokte, die fißen im Gipfel der Zweige
Gegen einander åchzend ! die Vögel des Waldes erwiedern
Ihren Slagegefang: und ihr, o seufzende Tauben!

Uch beginnet die selage, beginnet fizilische Musen!
Wer, o Verlangtefter! spielet nun je auf deiner Schalmeie,
Weffen Rund erkühnet sich je zu berühren die Fldte
Welche noch duftet vom Hauche der Lippe, von deinem

Odem!
Echo lauschte deinen Gesången im fåudlenden Schilfe! -
Deine Fldte bring ich an Pan! er wird es nicht wagen
Seine Lippen zu naben auf daß er der zweite nicht heiße!

Miofbus. Xώ μεν Τυνδαρέοιο καλαν άρισε θύγατρα,

Και Θέτιδος μέγαν υια, και Ατρείδαν Μενέλαος
Κάνος δ' και πολέμες, και δάκρυα, Πάνα δ' έμελπε,
Και βώτας ελίγαινε, και αείδων ενόμευε,
Και σύριγγας έτευχε, και αδέα πόρτιν αμελγε,
Και παίδων εδίδασκε φιλάματα, και τον Έρωτα
"Ετρεφεν εν κόλποισι, και ήρεσε την Αφροδίτην.

"λεχετε Σικελικαί τω πένθεος άρχετε Μούσαι:
"Πάσα, Βίων, θρηνε σε κλυτη πόλις, άσεα πάντα
"Ασκρη μεν γράει σε πολύ πλέον Ησιόδειο.
Πίνδαρος και ποθέοντι τόσον Βοιωτίδες Υλι:
"Ου τόσον 'Αλκαίω περι μύρατο Λέσβος ερυμνού
Ουδε τόσον τον αοιδόν έμύρατο κήίον άρν.
Σε πλέον 'Αρχιλόχοιο ποθ Πάρος αντί δε Σαπφές
Εισέτι σε το μέλισμα κινύρεται α Μιτυλάνε.
Πάντες όσους καπυρόν τελέθει σόμα βωκoλιαςαι,
'Εκ Μουσών, σέο πότμον ανα κλαίεσι θανόντος.
Κλαίει Σικελίδας το Σάμε κλέος, εν δε κυδωσιν

[ocr errors]

Ach beginnet die Klage, beginnet fizilische Musen !
Galatea weinet dein Lied, die du ehmal erfreutest,
Als sie neben dir saß am Ufer des rauschenden Meeres,
Denn du fangst nicht als wie der Stüklope, diefem entflohe
Galatea, fie låchelte dir aus Fluten, o Bion!
Nun gedenket sie nicht der Wellen, sondern im Sande
Sißet fie einsam und weidet am Ufer deine Heerden.

Ach beginnet die stlage, beginnet fizilische Musen!
ale Gaben der Musen sterben mit dir o du Hirte,
Ach die füßen Süsse der mädchen, der Jünglinge Stüffe!
Selåglich weinen an deinem Grabe die Liebesgdtter.
Theurer bist du ståthårå als ihr der lekte der Kürie
Mit dem jüngft den tobten Adonis die traurende fufte.
Lieblichtånender unter den Stromen, du trauerft von

neuem
Deine gmote Trauer eles! Es farb Homeros

Hiordhus.

“Ο πρίν μαδιόωντι συν ομματι φαιδρος ιδέσθαι,
Δάκρυα νύν λυκίδας κλαίων χέ' έν τε πολίταις
Τριοπίδας ποταμώ θρηνεί παρ' 'Αλεντι φιλητάς.
'Εν δε Συρακοσίοισι Θεόκριτος' ούτως εγώ του
'Αυσονικάς οδύνας μέλπω μέλος, ο ξένος αδας
Βωκoλικάς, αλλ' ήν τεδιδάξαο σελο μαθητές,
Κλαρονόμως Μώσας τάς Δωρίδος άμμε γεραίρων.
'Αλλοις μεν τεόν όλβον, εμοί δ' απέλυψας αοιδα.

"Αρχετε Σικελικαί τω πένθεος, άρχετε Μουσαι.
"Αι, 'Αι, ται μαλάχαι μεν, επαν, κατά κάπον όλωνται,
"H τα χλωρα σέλινο, το τ’ ενθαλές όλον άνηθος,
Yτερον αν ζώοντι, και εις έτος άλλο φύoντι,

"Αμμες

Dir, Stalliope's fußer Mund! fie fagen du habeft
Deinen schinen Sohn mit weinenden Wellen bejammert,
Und erfüllet das Meer mit deiner Stlage, nun weinst du
Wieder um einen Sohn, und fchmiljest im bittern Jammer.
Beide Geliebte der Quelleu! Es tranf aus Pegasos Bruns

nen
Jener, und dieser trank aus Arethufischem Becher,
Helena sang, die liebliche Tochter des Tündaros; jener
Sang der Thetis göttlichen Sohn, und fang die Atreiden.
Nicht der Strieg und der Chránen, es war der Sånger der

Pane
Bion, und Sånger der Hirten, und weidete fingend die Heers

" den,
Fügte rohrene Fisten zusammen, und melkte die Ståhe,
Lehrte füße Stüffe die In&dchen, und begte Ståthårås
Knaben im pflegenden Schooß, und war der Sünftling der

Mutter,

[ocr errors]

Ach beginnet die Slage, beginnet figilische Mufen! Dich bemeinen die Stadte, die Ruhmgekršnten, o Siva! Eeufzender klaget um dich als um Hefiodos Astra

« AnteriorContinuar »