Imágenes de páginas
PDF
EPUB
[ocr errors]

ΙΙ.

Lucian.

ΔΙΟΓΕΝ ΗΣ και ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ Σ.

Διογένης.

Τ. τούτο, ο Αλέξανδρε, και συ τέθνηκος , ώσπες ημάς άπαντες και

Αλέξανδρος, “Ορας, ο Διόγενες' ου παράδοξον δε, ο άνθρωπος ών απέθανον,

Διογένης. Ουκούν δ"Αμμων έψεύδετο, λέγων έαυτού σε είναι υπόν: συ δε Φιλίππου άρα ήθα.

[ocr errors]

Αλέξανδρος.
Φιλίππου δηλαδή ου γαρ άν έτεθνήκειν "Αμμωνος ών.

Διογένης. Και μην και περί της Ολυμπιάδος όμοια ελέγοντο, δράκοντα ομιλάν αυτή, να βλέπειθαι εν τη εύνη: άτα ούτω σε τεχθηνοει” τον δε Φίλιππον εξηπατήθαι οιόμειον πατέρα

[ocr errors]

Αλέξανδρος. Κοίγω ταύτα ήκουον ώσπες σύ νύν δε δρώ ότι ουδες υγιές ούτε η μήτης ούτε οι των Αμμωνίων προφήται έλεγον.

Διογένης.

[blocks in formation]

"Αλκ το ψεύδος αυτών ουκ άχρησόν σοι, ο Αλέξανδρε, προς τα πράγματα εγένετο πολλοί γαρ υπέπτησσον θεόν είναι σε νομίζοντες" ατας έπέ μοι, τίνι την τοσαύτην αρχην καταλέλοιπας;

Αλέξανδρος. Ουκ οίδα, ο Διόγειες' ου γαρ έφθασα επισκηψαι τι περί αυτής, και τούτο μόνον, ότι αποθνήσκων Περδίκκα τον δακτύλιου επέδωκα' πλην αλλα τί γελάς, ο Διόγειες;

Διογένης,

Τί γαρ άλλο ή ανεμνήσθην, οία επoίει η Ελλας, άρτι σε παρειληφότα την αρχήν κολακεύοντες, και προσάτην αιμούμενοι, να τρατηγόν επί τους βαρβάρους, ένιοι δε και του δώδεκα θεούς προστιθέντες, και νεώς οικοδομούμενοι, τα θύοντες ως δράκοντος υιώ αλ' ειπέ μοι, που σε οι Μακεδόνες έθαψαν;

Αλέξανδρος, "Ετι εν Βαβυλώνι κύμαι τρίτην ταύτην ημέραν" υπιανάται δε Πτολεμαίος ο υπασπισής , ηνποτε αγάγη χολην απο των θορύβων τών έν ποσίν, ές Αίγυπτον επαγαγών με θάψειν εκεί, ως γενοίμην είς των Αιγυπτίων θεών,

Διογένης.

Μη γελάσω, ο Αλέξανδρε, δρών έν άδον έτι σε μωραίγοντα, και ελπίζονται "Αννουβιν, ή "Όσιρις γενέθαι; πλην όλα ταύτα μεν, ώ θειότατε, μη ελπίσης" ου γας Θέμις

ανελ.

Lucian.

ανελθών τινα τών άπαξ διαπλευσάντων την λίμνην, και εν τον είσω του τομίου παρελθόντων" ου γαρ αμελής ο Αιακός; ουδ' ο Κέρβερος ευκαταφρόνητος" εκείνα δε ηδέως αν μάθοιμι παρα σου, πώς φέρες οποτ' άν έννοήσης όσην ευδαιμονίαν υπέρ της απολιπών, αφίξαι, σωματοφύλακας , και υπασπιςας, και σατράπας, και χρυσόν τοσούτον, και έθνη προσκυνούντα, και Βαβυλώνα, και Βάκτρα, και τα μεγάλα θηρία, και τιμής, και δόξαν, και το επίσημος είναι ελαύνοντα, διαδεμένον ταιμία λευκή την κεφαλήν, πορφυρίδα εμπεπαρμένον' ου λυπά ταύτα σε υπό την μνήμην ιόντα; τί δακρύεις, ώ μάταιε; ουδε ταύτα σε ο σοφός 'Αριστοτέλης έπαίδευσε μη οξεθαι βεβαια είναι τα παρα της τύχης και

Αλέξανδρος.

Σοφος και απάντων εκείνος κολάκων επιτρεπτότατος ών; έμε μόνον έκσον τα 'Αρισοτέλους ειδέναι, όσα μεν ήτησε πας έμου, οία δε επέτελλεν' ως δε κατεχgητό μου τη περί παι: δίαν φιλοτιμία θωπεύων, να επαινών, άρτι μεν ες το κάλλος, ως και τούτο μέρος όν ταγαθού, άρτι δ' έκ τας πράξεις, και τον πλούτου και γαρ αυ και τούτ' αγαθόν ηγέτείναι, ως μη : αιχύνοιτο και αυτος λαμβάνων" γόης , ώ Διόγειες, άνθρωπος, και τεχνίτης' πλην αλλα τούτό γε απολέλαυκα αυτού της σοφίας, το λυπείθαι ως επί μεγίσοις αγαθους,

2 κατηριθμήσω μικρά γε έμπροθεν.

[ocr errors][ocr errors]

Διογένης. 'Αλ οίθα, 3 δράσας; άκος γάς σοι της λύπης υποθήσομαι, έπει ενταύθα γε ελλέβορος ου φύεται συ δε καν το Λήθης ύδωρ χανδών επισπασάμενος πίε, να αύθις πίε, και

[merged small][ocr errors]

πολάκις" ούτω γαρ άν παύση έπί τοις 'Αριστοτέλους αγαθούς Lucian.

ζ. αιώμενος" και γαρ και Κλείτον εκείνον καιρώ, κα Καλλιθένη, και άλλους πολλούς επί σε δεμώντας , ως διασπάσαιντό και αμύναιντό σε, ών έδρασας αυτούς ώσε την ετέραν συ ταύτην βάδιζε και πίνε πολλάκις, ως έφην.

[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]

Fenelon.

Fenelon.

François de Salignac de la niotte Fenelon, geb. zu Quercy 1651, gest. zu Cambray, wo er Erzbischof war, 1715, ein Schriftfteler von eben fo edlem und liebenswür: digen Charakter, als von ausgezeichnetem Talent und den feinsten Geschmack. Er schrieb seine Todtengesprache für die Erziehung eines Prinzen, und zur Ausbildung seiner Grundfåge. Daher die moralische Wendung, welche er dens felben durchgängig ertheilte, und die von manchen mit uns recht daran getadelt ist. Vielmehr erhielten sie eben dadurch einen Zufak des innern Werths, den die Lucianischen Ges sprache dieser Art nicht haben, der überhaupt mehr den Zu: fand desSchattenreichs, als die Entwickelung der Gesinnungen zum Augenmerk måhlte, und wovon diese Dialogen durchaus nicht als Nachahmungen anzusehen sind.: Fenelon's Tods tengespräche bleiben immer die schönsten und lehrreichsten Nufer dieser Gattung, und das Anziehende ihres Inhalts gewinnt durch die große Eleganz ihrer Einfleidung nicht mes nig. Zwei solche Gespräche von ihm, die fich wenigstens in den ältern Sammlungen nicht finden, und die lionville juerst aus der Handschrift als Anhang zu seiner ziemlich rel: ten gewordenen Vie de Pierre Mignard, Premier Peintre du Roi. Ainst. 1731. gr. 12. abdrucken ließ, theile ich hier mit, sowohl dieser Seltenheit, als ihres lehrreichen Jubalts, und ihrer schönen Schreibart wegen. „Fenelon ivar, wie lions ville in der Vorrede sagt, ein treffliches Genie; durch die Gefinuungen seines Bergens und die Grazien seiner Phans tafie, wurde seine Schreibart einzig, reizend und bezaus bernd; das Schdne beseelte, nach Voltaire's Zeugniß, reis nen Wiß, und das Gute sein Herz; und er zeigte jenen nie, ohne dieres liebenswürdig zu machen."

[ocr errors]
[ocr errors]
« AnteriorContinuar »