Imágenes de páginas
PDF
EPUB

EPITAPHIUM DAMONIS.

A R G U M E N T U M.

Thyrsis & Damon ejusdem viciniz pastores, eadem

ftudia fequuti à pueritiâ amici erant, ut qui plurimum. Thyrsis animi causâ profectus peregrè de obitu Damonis nuncium accepit. Domum postea reversus, & rem ita esse *

comperto, se, suamque folitudinem hoc carmine deplorat. Damonis autem sub personâ hîc intelligitur Carolus Deodatus ex urbe Hetruriæ Luca paterno genere oriundus, cætera Anglus; ingenio, doctrinâ, clarissimisque cæteris virtu. tibus, dum viveret, juvenis egregius.

[ocr errors]

Н
IMERIDES nymphæ (nam vos & Daphnin

& Hylan,
Et plorata diu meministis fata Bionis)
Dicite Sicelicum Thamesina per oppida carmen :
Quas miser effudit voces, quæ murmura Thyrsis,
Et quibus assiduis exercuit antra querelis,

5
Fluminaque, fontesque vagos, nemorumque recessus,
Dum fibi præreptum queritur Damona, neque altam
Luctibus exemit noctem loca fola pererrans.
Et jam bis viridi surgebat culmus arista,
Et totidem flavas numerabant horrea messes,
Ex quo fumma dies tulerat Damona sub umbras,

[ocr errors]

JO

comperiens Edit. Fenton,

Nec

20

Nec dum aderat Thyrsis; pastorem fcilicet illum
Dulcis amor Mufæ Thusca retinebat in urbe.
Aft ubi mens explete domum, pecorisque relicti
Cura vocat, simul affuetâ feditque sub ulmo, IS
Tum verò amiffum tum denique sentit amicum,
Cæpit & immenfum fic exonerare dolorem.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Hei mihi! quæ terris, quæ dicam numina cælo,
Poftquam te immiti rapuerunt funere Damon !
Siccine nos linquis, tua fic fine nomine virtus
Ibit, & obfcuris numero fociabitur umbris?
At non ille, animas virgâ qui dividit aureâ,
Ifta velit, dignumque tui te ducat in agmen,
Ignavumque procul pecus arceat omne filentum.

25 Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Quicquid erit, certè nisi me lupus antè videbit, Indeplorato non comminuere sepulchro, Conftabitque tuus tibi honos, longumque vigebit Inter pastores : Illi tibi vota fecundo

30 Solvere poft Daphnin, post Daphnin dicere laudes Gaudebunt, dum rura Pales, dum Faunus amabit; Si quid id eft, priscamque fidem coluisse, piùmque, Palladiásque artes, fociúmque habuiffe canorum.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. 35 Hæc tibi certa manent, tibi erunt hæc præmia Damon, At mihi quid tandem fiet modò ? quis mihi fidus Hærebit lateri comes, ut tu sæpe folebas Frigoribus duris, & per loca fæta pruinis, Aut rapido sub fole, fiti morientibus herbis ?

40 in magnos fuit eminùs ire leones,

Aut

Sive opus

45

Aut avidos terrere lupos præsepibus altis ;
Quis fando sopire diem, cantuque folebit ?

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Pectora cui credam ? quis me lenire docebit
Mordaces curas, quis longam fallere noctem
Dulcibus alloquiis, grato cùm fibilat igni
Molle pyrum, & nucibus ftrepitat focus, at malus auster
Miscet cuncta foris, & defuper intonat ulmo?

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Aut æftate, dies medio dum vertitur axe, Cum Pan æsculeâ fomnum capit abditus umbrâ, Et repetunt sub aquis fibi nota sedilia nymphæ, Pastoresque latent, ftertit sub sepe colonus, Quis mihi blanditiáfque tuas, quis tum mihi risus, 55 Cecropiofque fales referet, cultofque lepores?

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. At jam folus agros, jam pascua folus oberro, Sicubi ramofæ denfantur vallibus umbræ, Hic serum expecto, fupra caput imber & Eurus 60 Triste fonant, fractaque agitata crepuscula fylvä.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Heu quam culta mihi priùs arva procacibus herbis Involvuntur, & ipsa fitu seges alta fatiscit! Innuba neglecto marcescit & uva racemo, Nec myrteta juvant; ovium quoque tædet, at illæ Merent, inque suum convertunt ora magistrum.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Tityrus ad corylos vocat, Alphisibæus ad ornos, Ad falices Aegon, ad Aumina pulcher Amyntas, 70 Hîc gelidi fontes, hîc illita gramina musco, VOL. III,

U

Hic

65

85

Hîc Zephyri, hîc placidas interstrepit arbutus undas;
Ifta canunt surdo, frutices ego nactus abibam.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Mopfus ad hæc, nam me redeuntem forte notârat, 75
(Et callebat avium linguas, & fidera Mopsus)
Thyrfi quid hoc? dixit, quæ te coquit improba bilis ?
Aut te perdit amor, aut te malè fafcinat aftrum,
Saturni grave sæpe fuit pastoribus aftrum,
Intimaque obliquo figit præcordia plumbo.

80
Ite domum impafti, domino jam non vacat, agni.
Mirantur niyınphæ, & quid te Thyrsi futurum est?
Quid tibi vis ? aiunt, non hæc folet effe juventæ
Nubíla frons, oculique truces, vultusque feveri,
Illa choros, lususque leves, & femper amorem
Jure petit, bis ille miser qui ferus amavit.

Ițe domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Venit Hyas, Dryopéque, & filia Baucidis Ægle
Docta modos, citharæque fciens, fed perdita fastu,
Venit Idumanii Chloris vicina fuenti;

go Nil me blanditiæ, nil me folantia verba, Nil me, si quid adest, movet, aut fpes ulla futuri.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Hei mihi quam fimiles ludunt per prata juvenci,
Omnes unanimi secum fibi lege sodales,

95
Nec magis hunc alio quisquam secernit amicum
De grege, si densi veniunt ad pabula thoes,
Inque vicem hirsuti paribus junguntur onagri:
Lex eadem pelagi, deserto in littore Proteus
Agmina phocarum numerat, vilisque volucrum
Passer habet semper quicum fit, & omnia circum

Farra

[ocr errors][merged small]

100

[ocr errors]

Farra libens volitet, ferò fua tecta revisens,
Quem fi fors letho objecit, fua milvus adunco
Fata tulit roftro, feu stravit arundine fosfor,
Protinus ille alium focio petit inde volatu. IS
Nos durum genus, & diris exercita fatis
Gens homines aliena animis, & pectore discors,
Vix fibi quisque parem de millibus invenit unum,
Aut fi sors dederit tandem non aspera votis,
Illum inopina dies quâ non fperaveris horâ 110
Surripit, æternum linquens in sæcula damnum.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Heu quis me ignotas traxit vagus error in oras
Ire per aëreas rupes, Alpemque nivofam !
Ecquid crat tanti Romam vidisse sepultam, 115
(Quamvis illa foret, qualem dum viferet olim,
Tityrus ipfe suas & oves & rura reliquits)
Ut te tam dulci poffem caruifle sodale,
Poffem tot maria alta, tot interponere montes,
Tot sylvas, tot saxa tibi, fluviosque fonantes !
Ah certè extremùm licuisset tangere dextram,
Et bene compositos placidè morientis ocellos,
Et dixiffe vale, noftri memor ibis ad aftra.

Ite domum impasti, domino jam noni vacat, agni.
Quamquam etiam veftri nunquam meminifle pigebit,
Paftores Thusci, Mufis operata juventus,
Hic Charis, atque Lepos ; & Thufcus tu quoque Damon,
Antiquâ genus unde petis Lucumonis ab urbe.
O ego quantus eram, gelidi cum stratus ad Arni.
Murmura, populeumque nemus, quà mollior herba,
Carpere nunc violas, nunc summas carpere myrtus, i

120

« AnteriorContinuar »